Kvie Sø is een van die plekken waar een uitje met het gezin heel eenvoudig kan zijn: het water ligt dicht bij de parkeerplaats en de speeltuin, en rondom het meer loopt een gemarkeerd Hartpad van ongeveer 2,2-3,3 km. Het pad wordt beschreven als gemakkelijk begaanbaar, ook met kinderwagen, rolstoel of iets dergelijks.
De noordelijke oever is het strand van het meer met een zandbodem, ondiep water en een zwemsteiger. Het is ook hier dat zwemmen volgens de beschermingsinformatie toegestaan is. De rest van het meer is niet alleen decor voor het zwemuitje, maar een beschermd en kwetsbaar lobeliamerenmeer, waar de onderwaterplanten deel uitmaken van de reden voor de bescherming.
Het verhaal van Kvie Sø als zwemplek begint heel praktisch: begin jaren 1930 kwamen badgasten op de fiets vanuit Grindsted langs de boerderij Søknude en verder over een veldweg. Landbouwer Niels Peter Larsen zag de kans en regelde verfrissingen bij de bakker in Ansager. Het verkeer nam toe, en in 1932 liet hij een paviljoen bouwen, zodat de gasten binnen konden zitten met eten en drinken. De wat grootse naam Riviera rust dus op een heel Deens begin: fietsen, een veldweg en een boer met oog voor dorstige badgasten.
In de jaren 1960 konden strenge winters van Kvie Sø iets heel anders maken dan een zwemmeer: een ijsbaan. In 1966 werden er ijsbaanswedstrijden georganiseerd op het bevroren meer, met zowel zijspanmotoren als meerdere autoklassen.
De baan wordt beschreven als 1.000 meter lang en gemarkeerd met strobalen. Volgens een lokaalhistorisch artikel waren er datzelfde jaar 7.000 toeschouwers. Tegenwoordig staat dit verhaal schuin en duidelijk tegenover de beschermde status van het meer als zeldzaam lobeliameren.
Kvie Sø werd in de jaren 1930 een badplaats, toen mensen uit Grindsted hierheen fietsten en boer Niels Peter Larsen begon verfrissingen te verkopen. In 1932 kwam het paviljoen, gepromoot als “KVIE SØ førsteklasses badested”.
In de jaren 1960 bereikte de zwemmeesterie een hoogtepunt: op een zomerdag konden er duizenden komen, en in 1965 noemde UDE OG HJEMME de plek “De Jutse Rivièra”. Tegenwoordig is zwemmen beperkt tot het noordelijke uiteinde, omdat de zeldzame onderwaterplanten van het meer niet veel slijtage verdragen.
