Dit is geen plek met grote monumenten in de informatie die hier te vinden is. Het is een lokale herinneringsgeschiedenis verbonden aan station Ansager en het stadje eromheen: over de dagen waarop Duitse vluchtelingen met de trein aankwamen en verder moesten worden verdeeld naar tijdelijke verblijfsplaatsen.
Het verhaal begint in Grindsted, waar twee volle treinen met vluchtelingen uit Oost-Pruisen via Kopenhagen aankwamen in de bevrijdingsdagen. Volgens de lokale overlevering stonden plotseling zo'n 1.200-1.500 mensen daar en moesten zij eten, hulp en onderdak krijgen in de stad en omgeving.
Ansager kreeg zijn deel van de vluchtelingen. Sommigen gingen te voet, anderen werden met paard en wagen naar plekken zoals het missiehuis en Kærbæk Oude School gebracht. Dat maakt het verhaal concreet: niet als een verre oorlogsgebeurtenis, maar als mensen onderweg door kleine wegen, schoolgebouwen en lokale ontmoetingsplaatsen.
Een van de scherpste details is het verhaal over mevrouw winkelbediende Nielsen, die vanuit haar raam de vuile vluchtelingenkinderen zag, kokend water liet halen en teilen opzocht en de kinderen zelf waste.
Na korte tijd werden de vluchtelingen verder gestuurd naar het kamp van Oksbøl, dat na de oorlog het grootste kamp van Denemarken voor Duitse vluchtelingen werd. In Ansager bleef echter ook een zwaar lokaal spoor achter: vier kleine vluchtelingenkinderen werden begraven op de begraafplaats van Ansager, allemaal jonger dan één jaar.
