Kościół w Outrup nie robi z daleka monumentalnego wrażenia, ale jest gęsto wypełniony śladami, jeśli zwróci się uwagę na szczegóły. Prezbiterium i nawa mają romański rdzeń, a późniejsze warstwy średniowieczne zmieniły zarówno wnętrze, jak i sylwetkę budowli. Z zewnątrz materiały są częścią opowieści: granit, tuf reński, cegła i dach z ołowiu spotykają się w jednym zachodniojutlandzkim kościele wiejskim.
Jedną z najbardziej szczególnych cech kościoła jest grób świętego w mensie ołtarzowej z małym relikwiarzem zawierającym fragment kości. Apsyda wiązana jest ponadto z legendą o pokucie za przewinienie, a na słupie królewskim apsydy znajduje się wyrazista głowa w hełmie, wykonana z ołowiu. Malowidła ścienne w prezbiterium i nawie nie są rozbudowanymi opowieściami obrazowymi, lecz raczej cichymi śladami: geometrycznymi bordiurami, krokwiami i ornamentami z nieznanego warsztatu.
Wewnątrz kościoła wyposażenie obejmuje niemal cały okres użytkowania świątyni, od romańskiej granitowej chrzcielnicy po snycerkę z okolic Ribe i ołtarz z początku XVII wieku. Na zewnątrz kamienne mury cmentarza przykościelnego i pobielony portal zachodni podtrzymują charakter starszego założenia, a małe muzeum nagrobków w północno-wschodnim narożniku gromadzi kamienie, które wcześniej znajdowały się wewnątrz kościoła.
