48 kmHedeby leży nad Haddebyer Noor, gdzie szlaki handlowe z epoki wikingów łączyły Skandynawię, kontynentalną Europę, Morze Północne i Bałtyk. Dziś nie jest to wierna rekonstrukcja całego wikińskiego miasta, lecz otwarty krajobraz archeologiczny, w którym wiele wciąż kryje się pod ziemią.
Zwiedzanie zazwyczaj zaczyna się w Muzeum Wikingów Haithabu, które przybliża historię tego miejsca za pomocą oryginalnych znalezisk, modeli i nowoczesnych mediów. Wystawa opowiada o rzemiośle i handlu, ale też o śladach władzy: biżuterii, broni z bogato wyposażonych grobów, kamieniach runicznych i królewskim statku z portu Hedeby.
Na terenie skansenu perspektywa się zmienia. Znajduje się tu siedem zrekonstruowanych wikińskich domów oraz pomost, odtworzone na podstawie oryginalnych znalezisk. Wąskie drogi z desek, plecionka oblepiona gliną i pomost portowy sprawiają, że miasto handlowe można poczuć bardziej namacalnie niż na wystawie.
Hedeby otaczał półkolisty wał, połączony z systemem obronnym Danevirke. To właśnie współistnienie placu handlowego, portu, umocnień i krajobrazu sprawia, że Hedeby i Danevirke znajdują się na Liście światowego dziedzictwa UNESCO. Dla zwiedzających wniosek jest prosty: handel nie odbywał się tu w oderwaniu od kontroli, granic i chronionych szlaków.
Ścieżka między budynkiem wystawowym a skansenem prowadzi przez teren historyczny i pokonuje się ją w około 20 minut; po drodze sama odległość między muzeum a miastem staje się częścią opowieści.
Muzeum Hedeby znajduje się na skraju dawnej osady handlowej Hedeby/Haithabu i wykorzystuje znaleziska archeologiczne, aby pokazać życie miejskie sprzed około 1000 lat.
Ekspozycja przybliża rzemiosło, handel, biżuterię, broń, groby, runy i żeglugę. Hala łodzi z tak zwanym królewskim statkiem z portu w Hedeby kieruje opowieść ku wodzie, a siedem zrekonstruowanych domów wikingów i pomost do cumowania pomagają wyobrazić sobie codzienne życie.
Dannevirke to nie tylko wał w krajobrazie, ale kompleks obronny rozbudowywany od drugiej połowy IV wieku do XIII wieku. Wraz z torfowiskami, ciekami wodnymi i obszarami podmokłymi założenie mogło kontrolować wąski przesmyk między Skandynawią a lądem stałym.
Dla Hedeby powiązanie było konkretne: półkolisty wał miasta był połączony z Dannevirke, które chroniło miejsce handlowe i ruch przy Szlezwiku Fiordzie. W 2018 roku Hedeby i Dannevirke zostały wspólnie wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
