Nie ma tu już żółtego domu krytego strzechą, przed którym można by stanąć. To miejsce przy Østergade opowiada właśnie o nieobecności: o małym domu i warsztacie, które dziś trzeba sobie wyobrazić, podczas gdy obecna szkoła wskazuje, gdzie zniknęła część dawnego Ansager.
Karoline i Niels Johnsen mieszkali w domu, który lokalnie nazywano Domem Karen. Niels pracował jako rymarz i wykonywał uprzęże dla koni rolników — rzemiosło ściśle związane z czasami, gdy koń wciąż był codzienną siłą pociągową.
Zachowane wspomnienie opisuje dom rzeczowo i bardzo konkretnie: warsztat w oficynie, spiżarnię i kuchnię od strony ulicy oraz małe pomieszczenia, w których rodzina, praca i praktyczne potrzeby znajdowały się bardzo blisko siebie.
Nazwa Dom Karen miała, według wspomnienia, pochodzić od kobiety imieniem Karen, która podobno zbudowała dom i sama zbierała cegły w różnych miejscach. Takie szczegóły trudno w pełni zweryfikować, ale pokazują one, jak lokalne nazwy miejsc mogą przetrwać sam budynek.
Opowieść o domu jest także opowieścią o Karoline Johnsen, nazywanej we wspomnieniu Babcią. Po śmierci Nielsa zapisała się w pamięci jako kobieta z ogrodem, domem i miejscem dla młodzieży, która chętnie wpadała w odwiedziny. Mały dom zniknął, ale ton wspomnienia wciąż pozostaje niezwykle żywy i bliski.
