390 mPrzy Ansager Mølle stoi się przy małym kawałku historii techniki, która zaczęła się od wody w Ansager Å. To właśnie tutaj stary młyn został połączony z pierwszą elektrownią miasta, a energia nie pochodziła z odległej elektrowni, lecz z piętrzonego potoku tuż przy budynkach.
Miejsce najlepiej oglądać dziś z zewnątrz. Stare budynki nadal stoją, a miejsce można czytać jako spotkanie młyna, budynku turbiny i strumienia, który kiedyś napędzał mechanizm. To nie muzeum z otwartymi salami, lecz miejsce, w którym mur, ciek wodny i lokalna pamięć wciąż pozostają ze sobą związane.
Gdy plany doprowadzenia prądu dotarły do Ansager, nie wszyscy byli przekonani. Pewien starszy mężczyzna miał powiedzieć, że twierdzono, iż można „mål så stærkt ned’ o æ møl”, tak że w mieście będzie świecić — ale on w to nie wierzył. Skeptycyzm mówi niemal tyle samo co technika: elektryczne światło brzmiało jak coś, co trzeba zobaczyć, zanim da się w to uwierzyć.
Młyn miał już wcześniej kilka ról, zanim stał się częścią historii elektrowni. Zboże, mleczarnia, gorzelnia, prąd, a później inne zastosowania zastępowały się tu nawzajem. Być może najbardziej uderzający jest właśnie kontrast między dawną energią wodną a nowoczesnymi przewodami, które wprowadzały „światło” pod sufity domów w Ansager.
Na zdjęciu kierownik elektrowni E. Birk Pedersen stoi przy pierwszym silniku Diesla w Ansager Elværk: maszynie B&W z 1912 roku o mocy 80 KM, zamontowanej w 1929 roku w nowej maszynowni.
To oznaczało zmianę w historii elektrowni. Dwie turbiny wodne z 1921 roku dawały łącznie 43 KM, ale potrzeby miasta rosły szybciej. W 1952 roku zakład pracował jednocześnie na trzech silnikach Diesla i dwóch turbinach wodnych.
W 1964 roku elektrownia Ansager została zamknięta po 57 latach jako lokalny dostawca energii przy młynie. Problemem nie była tylko cena. Gospodarstwa domowe i przemysł otrzymywały coraz więcej maszyn, a te wymagały prądu przemiennego, podczas gdy małe lokalne zakłady należały do starszej formy zaopatrzenia.
Przez pewien czas przetwornice mogły stanowić pomost między napięciem stałym a przemiennym, ale rozwój zmierzał ku większym systemom. Stara elektrownia stała się lokalnym punktem końcowym dla energii, która kiedyś zaczęła się w mocy rzeki.
