22 kmBundsbæk Mølle nie jest otwarty regularnie przez cały rok, dlatego jeśli chcesz wejść do młyna, sprawdź aktualne dni otwarcia. Wstęp jest bezpłatny. W wybrane letnie dni i podczas wydarzeń wolontariusze obsługują młyn, mielą zboże i opowiadają o obiekcie. W niektóre z tych dni w izbach młyna serwuje się także kawę i ciasto.
Młyn jest jednym z nielicznych zachowanych i nadal działających młynów wodnych w zachodniej Jutlandii. Gdy woda wprawia w ruch koło i żarna, wyjaśnienia poznaje się w samym sercu młyna, wśród wałów, kół zębatych i starej drewnianej konstrukcji, a nie przed nieczynnym modelem muzealnym. W izbach młyna można spojrzeć na codzienne życie młynarza i jego rodziny, którzy mieszkali tuż obok miejsca pracy.
Od młyna prowadzi oznakowana trasa o długości około 2 km, oznaczona żółtymi trójkątami. Dłuższa trasa w kierunku Dejbjerg Bakker ma 4,5 km w jedną stronę i 9 km w obie strony. Prowadzi przez okolice stawu młyńskiego, źródeł, torfowiska, lasu i wrzosowiska.
W pobliżu młyna znajdują się także przyrodniczy plac zabaw, kuźnia, piekarnia z piecem kamiennym oraz ścieżka przez Bjørnemosen w kierunku Rakkerhuset. Na torfowisku można spotkać żmije zygzakowate; są one objęte ochroną. Woda jest tu jednocześnie siłą napędową i elementem krajobrazu: staw młyński, łąka i torfowisko wyjaśniają, dlaczego młyn stoi właśnie tutaj.
Bjørnemosen to wilgotny odpowiednik drewnianych konstrukcji i żaren młyna: chroniony obszar łąkowo-torfowiskowy, gdzie wysoki poziom wód gruntowych oraz ubogie, kwaśne podłoże stwarzają warunki dla wyjątkowo zróżnicowanej roślinności.
Torfowisko słynie z orchidei, między innymi kukułki szerokolistnej, kukułki krwistej i kukułki plamistej. Są one corocznie liczone między majem a lipcem, a wszystkie storczyki są objęte ochroną. Z Bundsbæk Mølle prowadzi przez ten teren ścieżka przyrodnicza z drewnianych podkładów; poruszanie się powinno odbywać się wyłącznie po wyznaczonych szlakach.
W Bjørnemosen znajduje się Rakkerhuset, zwane też Bjørnemosehuset, które najprawdopodobniej pochodzi z początku XIX wieku. Stara ścieżka z Bundsbæk Mølle prowadzi przez wrzosowisko do tego miejsca, ale szlak może być wydeptaną ścieżką, a pora roku i roślinność mogą sprawić, że wędrówka będzie mniej lub bardziej łatwa.
Ostatnimi mieszkańcami byli Mette Mus i Niels Kvembjerg, określani jako ostatni rakkerzy Jutlandii. Żyli z przydomowego ogródka warzywnego, kilku kóz, trochę z polowań i rybołówstwa, pracy dniówkowej – a w surowe zimy z pomocy dla ubogich i żebractwa.