440 mKościół w Ansager leży blisko rynku, na tyle wysoko, że wciąż pełni funkcję punktu orientacyjnego w mieście. Z zewnątrz to przede wszystkim mury sprawiają, że warto się tu zatrzymać: najstarsze części wykonano nie tylko z granitu, lecz także z ochrowobrązowego piaskowca z okolicy. Nadaje to budowli ciemniejszy, bardziej związany z ziemią charakter niż wielu innym wiejskim kościołom.
Spójrz w górę, na iglicę. Siedzi tam żuraw z Nørholm jako wiatrowskaz – widoczny ślad związku z Nørholm i rodem Teilmannów. To drobny szczegół, ale sprawia, że kościół łatwo rozpoznać: Ansager ma nie tylko iglicę, lecz także ptaka na szczycie.
We wnętrzu kościoła blisko siebie znajdują się ślady różnych epok. Romańska chrzcielnica stoi obok renesansowej ambony, zachowanych figur świętych ze starszego ołtarza oraz malowideł ściennych w pomieszczeniu wieży. Ołtarz zawiera obraz przedstawiający wskrzeszenie Łazarza, który zajmuje własne, niewielkie miejsce w opowieści o kościele.
Kościół nadal jest użytkowany, dlatego nabożeństwa mają pierwszeństwo przed zwykłymi wizytami. Fotografowanie jest dozwolone, z wyjątkiem nabożeństw i innych obrzędów. Być może najbardziej charakterystyczne dla Ansager jest właśnie połączenie ziemistych murów i żurawia na wietrze.
Pośrodku ołtarza z 1839 roku znajduje się obraz Caspare Christina Juliane Ulrikke Preetzmann przedstawiający wskrzeszenie Łazarza, namalowany w 1838 roku. Chrystus stoi przy grobie z uniesioną dłonią ku Łazarzowi w całunie, podczas gdy Marta, Maria i świadkowie gromadzą się wokół cudu.
Obraz jest szczególny, ponieważ dziś jest to jedyne znane dzieło autorstwa Preetzmann. Warto też zwrócić uwagę na ramę: klasycyzm inspirowany Egiptem z kolumnami lotosu, frontonem i liśćmi palmowymi.
