Vester Starup Kerk staat laag en wit op zichzelf, maar het landschap maakt haar groter. De kerk en het kerkhof liggen op een plaatselijke verhoging in het dalgebied bij Holme Å, omgeven door weidegrond en wetlands in zowel het noorden als het zuiden. Het is geen kerk die van grote afstand domineert; ze maakt de meeste indruk wanneer je dichtbij komt en ziet hoe de hoogte, de stenen wal en het open land de plek bijeenhouden.
Het gebouw heeft een romaans koor en schip, en de materialen zijn de moeite waard om op te letten: granietblokken, veldstenen en een beetje al op een granieten sokkel. Aan de noordzijde zitten drie bewaard gebleven romaanse vensters, waarvan twee fraai steenhouwwerk hebben. Het zijn geen grote gebaren, maar kleine sporen die van dichtbij bij de muur een rustige blik vragen.
Binnen in de kerk is het altaarstuk de grote blikvanger. Het laatgotische vleugelaltaar vult bijna de hele achterwand van het koor en brengt figuren, heiligen en verhaal samen in een dicht houtsnijwerkuniversum. De kleine dorpskerk heeft hier een inventarisstuk dat bijna te groot lijkt voor de ruimte.
De merkwaardigste laag van de plek ligt buiten de kerk zelf. De Skt. Syllatz-bron is tegenwoordig opgedroogd, maar de plaats kan worden aangewezen bij de zuidwestelijke hoek van het kerkhof, en het verhaal over zieken, water en offers verbindt de kerk met een oudere lokale heilige traditie. Hier zijn metselwerk, weidelandschap en bronverhaal geen gescheiden geschiedenissen, maar delen van dezelfde kleine plek.
De Skt. Syllatz-bron lag bij de kerk van Vester Starup, dicht bij de zuidwestelijke hoek van het kerkhof. Tegenwoordig is de bron opgedroogd, maar de plek is gemarkeerd in de meest zuidwestelijke hoek van de kerkmuur.
In 1638 werd zij vermeld als een voormalige heilige bron. Zieken kwamen hierheen, wasten zich in het water en offerden geschenken wanneer zij meenden genezen te zijn. De naam Syllatz is nog steeds onduidelijk: misschien een verbastering van Sylvester of Sillas, misschien iets meer lokaals.
