Er waren geen kleine kinderen die kleine fietsen hadden toen Alice klein was. Alleen de zoon van de dierenarts en zulke kinderen hadden er een, geen gewone kinderen. Alice wilde zo graag kunnen fietsen, maar ze had geen fiets, zelfs geen fiets die ze kon lenen. Jonna had er ook geen; ze hadden alleen de oude driewieler.

Maar op een avond, toen vader thuiskwam van zijn werk in de werkplaats, had hij onder zijn ene arm een kleine blauwe kinderfiets, terwijl hij met de andere hand zijn eigen fiets stuurde. Er werden werkelijk grote ogen opgezet in het kleine huis toen hij met het wonder de keuken binnenkwam. Alice sprong op van blijdschap toen ze begreep dat de fiets van haar was; hij paste precies.

Het was zo gegaan dat vader, die timmerman was, werk voor de dierenarts moest doen. Dat duurde een paar dagen en in die tijd waren vader en de dierenarts over hun kinderen en dergelijke gaan praten. De zoon van de dierenarts, Bent, die iets ouder was dan Alice, was te groot geworden voor zijn eerste echte fiets. Als vaders kinderen hem konden gebruiken, mocht hij hem hebben (mogelijk als gedeeltelijke betaling).

O, wat was het spannend, om op je vijfde al een eigen fietsje te krijgen. Het duurde niet lang voordat Alice met hulp van vader een heel klein ogenblik haar evenwicht kon bewaren. Ze oefenden en oefenden totdat het bijna donker werd. Er kwamen geen auto's, want het was 1950 en er waren toen niet veel mensen die een auto hadden. De hele weg was voor hen alleen.

De dagen gingen voorbij en Alice fietste heen en weer over Haltrupvej. Maar op een dag had ze te veel vaart gekregen en wist ze niet hoe ze moest remmen. Ze viel en bezeerde haar ene knie flink, zodat die bloedde.

Moeder waste de schaafwonden met zeepsop, terwijl Alice de longen uit haar lijf schreeuwde. Daarna goot moeder er rode jodium op, want zo deed men dat om te voorkomen dat het ging ontsteken. Ten slotte wikkelde ze gaasverband om de hele knie, zodat er een mooi wit verband ontstond.

De volgende dag gingen moeder en het tweejarige zusje Doris naar Århus, waar tante Elna pas een jongetje had gekregen. Moeder zou een paar dagen op hen passen. Alice was verdrietig vanwege haar gewonde knie, want wie zou er dan een nieuw verband aanleggen als het oude vies werd? Dat moest vader dan doen, en Alices vader kon alles.

Matrassen met een verrassing

”Nu ga ik moeder verrassen met nieuwe matrassen”, dacht vader.

Moeder had al lange tijd gezegd dat ze nieuwe matrassen nodig hadden. Maar vader had geen tijd gehad om er een paar voor haar te naaien. Ja, matrassen maakte men zelf als men een zekere handigheid had, en die had vader.

Op een avond, terwijl moeder en Doris weg waren, zette vader Jonna en Alice op de keukentafel, zodat hij de hele keukenvloer voor zichzelf had.

Daarna spreidde hij een groot stuk jute op de vloer uit. (Jute is een zeer grove stof die voor zakken en matrassen werd gebruikt.) Daarvan naaide hij een zeer grote zak, net zo lang als een matras. Toen hij de zak had genaaid, haalde hij de oude matras uit het bed en tornde die open, zodat al het vulmateriaal op de vloer viel. Het vulmateriaal was houtwol. Hij stopte alle oude houtwol samen met een heleboel nieuwe in de nieuwe zak, zodat de matras voller werd.

Jonna en Alice zaten ondertussen muisstil op de keukentafel. Ze volgden vaders werk en al snel kwam het spannendste gedeelte. Met een lange gebogen naald naaide hij mooie randen aan de nieuwe matras, zodat die vierkant werd in plaats van zakvormig. Hij naaide ook met tussenpozen leren knopen aan de matras vast, zodat die beter in vorm bleef. Het duurde erg lang. Buiten begon het helemaal donker te worden.

Vader werkte en werkte. De hele vloer lag bezaaid met houtwol, jute, garen, een schaar en naalden. Alice en Jonna begonnen moe te worden. Alice ging bij het keukenraam zitten kijken; buiten was het helemaal donker.

”Daar komen moeder en Doris!” riep ze plotseling.

Alice en Jonna juichten en sprongen van de tafel.

Vader juichte niet, hij schrok vreselijk, want ze hadden pas de volgende dag thuis moeten komen. Maar moeder verlangde ernaar om naar huis te gaan, dus nam ze de trein een dag eerder. En de hele weg naar huis had ze er zo naar verlangd om weer in haar eigen bed te slapen.

Moeder kon niet tegen rommel en ergere rommel had ze in haar leven nog nooit gezien. Maar vader haastte zich om haar bed met de nieuwe matras op te maken, zodat ze lekker kon slapen.

Alice Ravnholt