12 kmPollença
Historische stad op korte rijafstand, mooi contrast met de natuur van het moerasgebied en de vogelsfeer.
Parc Natural de s’Albufera toont een vlakkere en ingetogener kant van Mallorca. Achter de baai van Alcúdia ligt een waterrijk landschap met kanalen, moeras, rietvelden, lagunes, door zout beïnvloede zones en duinnatuur. Hier wordt het tempo bepaald door de waterstand, de vogels en de wind in het riet.
De paden kunnen te voet of met de fiets worden gebruikt, en het park heeft zowel observatiepunten als vogelkijkhutten. Het is een plek waar een verrekijker zinvol is, maar waar je ook zonder soortenlijsten iets beleeft door de kanalen te volgen en te letten op bewegingen in het riet.
s’Albufera lijkt vandaag vredig, maar het landschap is ook gevormd door pogingen van mensen om het water te beheersen. Dijken, bruggen en kanalen zijn niet alleen praktische toegangswegen; het zijn sporen van drainage, landbouw en later natuurbeheer. Daarom voelt de tocht op sommige plekken als een natuurwandeling over oude ingenieurswerken.
De toegang verloopt via Pont dels Anglesos, en bezoekers moeten een vergunning ophalen in het ontvangstcentrum. De regels van het park leggen de nadruk op rust, gemarkeerde paden en rekening houden met de dieren. Eten hoort niet thuis in de vogelkijkhutten, en honden en andere huisdieren mogen niet worden meegenomen.
Pont dels Anglesos, “de Engelse brug”, is het concrete herkenningspunt voor de hoofdingang van Parc Natural de s’Albufera aan de Ma-12 in Playa de Muro. Vanaf hier gaat men te voet of met de fiets verder; gewone auto’s mogen het park niet in.
Er kan worden geparkeerd bij de ingang of op de wegen bij de nabijgelegen urbanisaties. In het park moet de gratis bezoekersvergunning worden opgehaald bij de receptie, die kortere openingstijden heeft dan het moerasgebied zelf.
De vogelkijkhutten in s’Albufera zijn gemaakt voor het stille deel van de natuurbeleving: verrekijker, camera en zacht praten. Hier kun je beschut zitten en uitkijken over het moerasgebied zonder de vogels weg te jagen.
Het park heeft gemarkeerde routes met kleuren en nummers, en in de observatiehutten zijn illustraties te vinden van veelvoorkomende vogels. Eten hoort niet thuis in de hutten; ze werken het best als kleine pauzeplekken voor geduld.
